Maandagavond mocht ik mij in een gezelschap van ca 180 personen begeven die Redmond O’Hanlon in levende lijve mochten ontmoeten. Boekhandel Bloemendaal had een avond met hem en Alexander Reeuwijk georganiseerd naar aanleiding van een boek door hun samen. De Beagle serie door de VPRO uitgezonden en de serie O’Hanlon’s helden doen mij met een glimlach tv kijken. De manier waarop O’Hanlon de wereld in gaat, ontdekt, en ingewikkelde evolutiedingen begrijpbaar en vol humor laat zien doet mij deugd. Wat ik me afvroeg is of de man ook ‘live’ net zo zou zijn als in de series. Nu dat 1 op 1 dezelfde persoon kan ik je zeggen. Een  op leeftijd zijnde man met een hoge aaibaarheidsfactor die als je iets vraagt totaal over iets anders uitwijdt. Met als gevolg dat je niet antwoord op je vraag krijgt maar wel hele andere leuke dingen te weet komt. Zijn trolley uit de serie was ook mee, gevuld met zijn schatten en het grote boek met alle post-its welke heerlijke verhalen over beestjes met inmense zenuwbanen. Als je Redmond hoort vertellen dan luister je naar een groot verhalen verteller met een inmense schat aan kennis op zoveel vlakken. Bijna alle 180 bezoekers gingen in de rij voor een gesigneerd boek. Het mooie daaraan is dat Redmond voor een ieder wel een persoonlijke boodschap er aan toevoegde geput uit zijn grote kennis. Totaal verrast bevatte mijn boodschap een toespeling op het volk der Sabijnen (en nee dat was geen vriendelijk volkje), waarop mijn naam gebaseerd is. Dat was voor mij het toetje van een zeer vermakelijke avond.

Zondag kwam ik deze tegen op een rommelmarkt. Direct was ik verkocht. Aangezien ik deze versie van memory altijd bij oma speelde. Zo heb ik een aantal soorten speelgoed die me vreselijk aan die tijd doen denken. Telkens als ik er eentje zie ergens moet ik me inhouden om het niet te kopen. Sommige speelgoed zal ik nooit meer terug zien, maar gelukkig zijn daar de herinneringen. Aan welk speelgoed heb jij goede herinneringen?

Hoe vindt iemand het geluk? Wat is geluk eigenlijk? Hoe definieren ontwerpers geluk eigenlijk? Ben je gelukkiger met een succesvol ontwerp of staat geluk los van succes?

Wat mij betreft staat het geluk los van het succes. Vandaag heb ik mooie vormgeving gezien van o.a. René Knip en mooie druktechnieken van de voormalige steendrukkerij de Jongh. Daar kan ik erg ‘gelukkig’ van worden. Als ik iets heb gemaakt waar ik zelf erg gelukkig van word en de ‘opdrachtgever’ wordt dat ook dan word ik nog blijer. Is dat dan toch succes waar ik gelukkig van wordt? Of is succes alleen als het ontwerp commercieel een goed resultaat boekt (in wat voor vorm dan ook). Dat laatste is mooi en fijn, maar dat is voor mij toch niet de geluksfactor. Vandaag heb ik vormgeving gezien die door anderen is gemaakt maar waar ik wel gelukkig van werd. Doel van de tentoonstelling bereikt denk ik dan.

ps. De tentoonstelling is ook een must-see voor niet grafische mensen.  Je gaat bestaande en bekende ontwerpen anders zien en beter begrijpen maar ook zien hoe vooruitstrevend vormgeving vroeger was en het huidige beeld nog beinvloed.

Dus doe mij maar een ochtend in pyjama de dag opstarten met een kop thee en een boekje. Met mooi weer een raketje. Een mooie verse latte in het raamkozijn en een beetje mijmeren. De zee horen ruizen. Met koud weer thuiskomen en opwarmen en gloeiwangen krijgen. Lammetjes kijken in het voorjaar. Met mijn blote voeten in het groene gras of het zand wiebelen. Slapen onder een ‘krakend’ vers dekbed.

Als ik dit dan ook nog mag en kan doen met mijn liefste mensen in mijn leven dan is het voor mij volmaakt en heb ik verder niets nodig.

De omschrijving is duidelijk uitdagen is prikkelen, een beetje buiten de lijntjes stappen, iets doen waar je van denkt dat het misschien niet lukt, maar het toch een poging geeft. Omdat je denkt dat er toch ook wel een kans van slagen in zit. Dat is voor mij iedere dag bloggen. Het is niet makkelijk geef ik toe. Vind de juiste inspiratie maar eens iedere dag. Het zou heel makkelijk kunnen zijn, gewoon iedere dag een leuk youtube filmpje, of een foto ergens van maken en die plaatsen. Dat vind ik te makkelijk. In een boek wil ik ook afwisseling en niet telkens hetzelfde. Als iemand een gesprek voert met een  monotoom geluid is de lol er ook snel af. Dus op zoek naar variatie. Eigenlijk niet eens op zoek gegaan. Gewoon bedacht dat ik deze uitdaging wel aan kan. Tot nu toe lukt het redelijk, maar ja is 1,5 week al genoeg om te zeggen dat de uitdaging gelukt is als een jaar 365 dagen telt. Ik ben iets later begonnen. Dus ik ga door tot in 2013. Althans dat is de intentie. En zonder de intentie om het te volbrengen hoef je de uitdaging ook aan te gaan toch?

Bovenstaand flmpje doet mij heel erg aan mijzelf denken. Als ik in de  schoenen van het meisje gestaan zou hebben zou ik nl hetzelfde gedaan hebben. Het enige verschil is dat ik nu 36 ben en dat als ik dat doe men mij raar aan staat te kijken. Dat is niet zo erg, maar men zou  me wellicht ook voor gek verklaren. ‘Want dat doe je toch niet’. Dat vind ik jammer. Want ik vind het leuk om onderweg in de auto naar vrachtwagenchauffeurs te zwaaien. Maar omdat ik al volwassen ben zou dat niet meer ‘mogen’. Dat brengt de eeuwige vraag in mij naar boven: waarom kan ik op mijn leeftijd niet meer naar mensen op de roltrap zwaaien zonder veroordeeld te worden. Waar dat kleine meisje dat wel mag zonder veroordeeld te worden? Mij maak je vreselijk blij met een raketje in de zomer, met het plukken van margrietjes in de tuin of gewoon ongegeneerd zwaaien naar iemand die je niet kent. Dan heeft die persoon ook fijne dag want er wordt gezwaaid naar die persoon gewoon omdat het een aardig gebaar is zonder bij bedoelingen. Wanneer heb jij voor het laatst iemand gedag gezegd die je niet kent?

“You’re only young once, but you can be immature for a lifetime”

Dinsdag gaat in het teken staat van DIY: Do It Yourself. Nu zou dat kunnen slaan op de vuilnis buiten zetten, de was op hangen, je collega zelf zijn kopje op laten ruimen etc etc. Maar dat gaat het niet worden. Het is de DIY in de vorm van zelf iets maken en bij voorkeur niet digitaal maar het echte oude vertrouwde handwerk. Gezien mijn concentratie van een goudvis en direct het meest moeilijke willen kunnen is dat een leuke uitdaging. Ben al vaker aan dit soort projecten begonnen en nu ga ik het een nieuwe kans geven. De frobelmaterialen zijn ingeslagen en een DIY-lijstje heb ik ook al. De getoonde voorbeelden zijn eigenlijk maar een greep uit mijn wensenlijstje. So, stay put voor mijn eerste DIY (en als het even kan op dinsdag).

ps ik zoek nog een mooie smalle boomstam, van ca. 20 cm hoogte voor een van die DIY’s op mijn lijstje…